А да оладевме малку околу името?

Одбивам да отидам во Грција сè додека не ни го признаат името. Издржав на овој став 27 години и не планирам да отстапам од него. Но што ако се постигне договор и Грција нè признае под име за кое двете држави постигнале договор? Дали во мојата глава тоа ќе биде доволен изговор за да ја посетам таа толку блиска а толку далечна земја? И уште поважно, можно ли е да бидам патриот, а сепак да ги содржам во себе и двете позиции околу спорот за името? Walt Whitman би рекол да. Ама кој чита поезија овие денови? Паролите секогаш биле попривлечни од стик… пардон… стиховите.

Dirty Computer - Janelle Monáe (2018)

Концептуалниот албум прави камбек! По Lemonade на Beyoncé (мојот #2 за 2016), Janelle Monáe прави нешто уште похрабро и поневообичаено со Dirty Computer. Заедничкото за двата албума (и нивните придружни филмови) е што ја слават женственоста и афроамериканското наследство, и тоа на далеку попрогресивен и пооригинален начин од нивните холивудски сестри и браќа. Тука секако мислам на Wonder Woman, Black Panther и сличните маратонски empowerment франшизи.

Од #СмрттаНаХуморот до златната палма и назад

Од Трајко Џиков до Митко Панов

Секој ден, пред да седнам да работам, бесцелно сурфам на интернет. За време на студиите ова го сметав за најголемиот проблем во мојата работна етика. Ќе заглавев со сурфањето до три саат наутро, цимерот одамна заспан, а јас симнувам емпетројка од бавниот австралиски сервер што на времето ја имаше најдобрата ex-YU музичка колекција. Знаеше ова да ми создава и проблеми во врската, зашто ќе ѝ кажев на жена ми дека ми требаат уште пет минути да завршам еден труд, без да земам предвид дека ќе ми треба барем пола саат сурфање за на трудот да му дојдат неговите пет минути.

Денот кога го видов Stephen Hawking

Пред речиси точно 20 години бев на предавање на Stephen Hawking. Кога минатата недела слушнав дека човекот нè напуштил, првиот инстинкт ми беше да се потсетам на предавањето, копајќи по старите меиловите архивирани на Pine и испратени преку Информа. Подолу се фрагменти од еден поранешен јас, деветнаесетгодишен, импресиониран, и фрустриран од неспособноста да го доловам искуството со зборови. 

Копање - Ивица Димитријевиќ и Мартин Иванов (2018)

Скопје го напуштив пред повеќе од 16 години. Не се сеќавам точно зошто и не се сеќавам точно кога. Само знам дека тоа не беше кога прв пат се качив на авион преку океанот. Ниту пак кога одбив да одам на некои протести, за мене туѓи. Ниту пак кога прв пат ја видов бившата со друг. А можеби беше по малку секој од овие пати.

Наместо осврт кон Исцелител

On 1/10/2018 7:09:43 PM, Nikola Stikov <stikov@gmail.com> wrote:

Драг Ѓорче,

Тајната состојка
во домашна атмосфера

Поминаа речиси два месеци откако Исцелител појде во поход, и верувај нема ден да не помислам на тебе и на твојот успех. Не знам што ме прави посреќен: тоа што после долго време имаме македонски филм за кој се зборува во суперлативи или пак што авторот на тој филм ми е еден од најстарите пријатели. Со нетрпение ја чекам секоја нова критика за филмот, оти знам колку значи да бидеш забележан од Hollywood Reporter и Variety. Со ќејф го читам секое твое интервју, оти како малку луѓе знаеш да го одмериш зборот и да не претераш со изјавите. Со гордост се фалам дека мојот пријател (а често и конкурент од натпревари по математика и физика:) направил супер филм. Убеден сум дека сега веќе никој не се чуди зошто го напушти електро со три десетки за да студираш на ФДУ:)

Музички топ 17 за 2017

За разлика од 2016 кога омилените албуми ми беа оние концептуалните, годинава плејлистата ми беше речиси исклучиво на shuffle. Не дека немаше добра албумска музика, но многу почесто слушав синглови или EP изданија. Тука пред сè ќе ги издвојам домашните изданија на Васко Атанасоски, соло и со Тина, (речиси домашниот) Балашевиќ кој после дваесет и кусур години повторно направи музика за паметење, и феноменалната Los Ageless на St. Vincent, од не толку феноменалниот албум Masseduction. Некој можеби ќе се зачуди дека ги ставив Васко, Балашевиќ и St. Vincent во иста реченица, ама што да правам. И Annie Clark знае дека 'I can't turn off what turns me on'. А сега, кон одбројувањето на лонгплејките!

UPDATE: Некогаш албумите те освојуваат бавно, и не ти се лутат дека си ги крстил 'не толку феноменални'. Листата е ажурирана во февруари 2017.