Наместо осврт кон Исцелител

On 1/10/2018 7:09:43 PM, Nikola Stikov <stikov@gmail.com> wrote:

Драг Ѓорче,

Тајната состојка
во домашна атмосфера

Поминаа речиси два месеци откако Исцелител појде во поход, и верувај нема ден да не помислам на тебе и на твојот успех. Не знам што ме прави посреќен: тоа што после долго време имаме македонски филм за кој се зборува во суперлативи или пак што авторот на тој филм ми е еден од најстарите пријатели. Со нетрпение ја чекам секоја нова критика за филмот, оти знам колку значи да бидеш забележан од Hollywood Reporter и Variety. Со ќејф го читам секое твое интервју, оти како малку луѓе знаеш да го одмериш зборот и да не претераш со изјавите. Со гордост се фалам дека мојот пријател (а често и конкурент од натпревари по математика и физика:) направил супер филм. Убеден сум дека сега веќе никој не се чуди зошто го напушти електро со три десетки за да студираш на ФДУ:)

Музички топ 17 за 2017

За разлика од 2016 кога омилените албуми ми беа оние концептуалните, годинава плејлистата ми беше речиси исклучиво на shuffle. Не дека немаше добра албумска музика, но многу почесто слушав синглови или EP изданија. Тука пред сè ќе ги издвојам домашните изданија на Васко Атанасоски, соло и со Тина, (речиси домашниот) Балашевиќ кој после дваесет и кусур години повторно направи музика за паметење, и феноменалната Los Ageless на St. Vincent, од не толку феноменалниот албум Masseduction. Некој можеби ќе се зачуди дека ги ставив Васко, Балашевиќ и St. Vincent во иста реченица, ама што да правам. И Annie Clark знае дека 'I can't turn off what turns me on'. А сега, кон одбројувањето на лонгплејките!

UPDATE: Некогаш албумите те освојуваат бавно, и не ти се лутат дека си ги крстил 'не толку феноменални'. Листата е ажурирана во февруари 2017.

За 30 години со Дилан Дог

Денес се навршуваат 30 години откако југословенскиот Дневник го објави првото издание на серијалот Дилан Дог. Читав јас стрипови и пред тоа, ама ова беше првпат да го уловам раѓањето на еден стрип јунак. Првиот број се викаше Доктор Ксабарас, несреќен превод на оригиналниот ромеровски наслов, Зора на живите мртовци. Бев убеден дека сè уште го чувам тоа издание, но позајмувањата, селењата и генералните чистења си го направиле своето. Мојот Доктор Ксабарас веројатно се преселил во стрип рајот каде што нема другари што не враќаат стрипови и мајки опседнати со хигиена, а мене ми остави траен белег и фасцинација со хорор жанрот.

The Love Witch - Anne Biller (2016)

Овој осврт беше оригинално објавен на: http://kritika.mk/album/rezija-anna-biller/

Хоророт често бил начин да му се погледне на табуто во очи. Во ера кога политички некоректните потези се дочекуваат на нож, хорор филмовите стануваат прибежиште на оние кои со драга волја би пуштиле малку крв. Како и одличниот Get Out, кој успева да го согледа латентниот расизам кај оние најлибералните, The Love Witch ја карикира половата (не)еднаквост со тоа што го свртува машкиот поглед кон феминистките. Глетката е ем секси, ем длабоко вознемирувачка.

Get Out - Jordan Peele (2017)

Освртов оригинално беше објавен на: http://kritika.mk/album/rezija-jordan-peele/

Обожавам кога некој хорор филм ќе ме начека неспремен и ќе ми удри заушка. За мене реперот за хорор заушки беше и останува Roman Polanski. Во неговата апартманска трилогија (Repulsion, Rosemary’s Baby и Tenant) никогаш не знаеш кога ќе се смееш, кога ќе се депримираш, а кога ќе се заледиш од страв. Get Out го копира стилот на Polanski, но заушката што ја удира е со уникатна северноамериканска фалца.

Manchester by the Sea - Kenneth Lonergan (2016)

Каде ли сум ја слушнал музикава? А да, тоа беше она тажно адаџо од филмот за Doors, кое редовно се користи на филм кога треба да се телеграфираат емоции. Но зошто ли музиката почнува да свири баш кога Lee (Casey Affleck) оди во продавница да купи цигари? Има некаков несклад помеѓу симболиката на музиката и прозаичноста на полноќната прошетка низ предградието. Чекор по чекор, нота по нота, нескладот преминува во немир, па во шок, па во хорор. Адаџото бавно се движи кон својот крај, носејќи му бескраен очај на добар човек кој направил огромна грешка.

Филмски топ 16 за 2016

2016 беше добра година за филм. Толку добра, што неколку одлични филмови (Nocturnal animals, Eye in the sky, Don't breathe, The accountant, Everybody wants some), не успеаја да се најдат на оваа листа. Толку добра, што не ни можев да ја почнам листата пред февруари, оти сè уште фаќав чекор со пропуштените наслови. Ми останаа недогледани уште многу (Wailing, Captain Fantastic, Salesman), но време е да почнам да одбројувам. Вообичаените дисклејмери сè уште важат: (i) ова е крајно субјективна листа (ii) го задржувам правото да ја ажурирам во секој момент (iii) да, го гледав La la land, но него нема да го најдете ни на листата на топ филмови, ниту на листата на разочарувања. Едноставно, филмот не ми измами толку силни чувства.